Esmee van Marrewijk
Esmee van marrewijk
Vitalis maatje esmee geeft kwetsbaar kind aandacht met leuke activiteitenHet is niet voor ieder kind vanzelfsprekend dat het zich optimaal kan ontwikkelen in een stimulerende en ondersteunende omgeving. Door bijvoorbeeld psychische, financiële of sociale problemen van zijn ouders kan het door een tekort aan aandacht in een kwetsbare en risicovolle positie raken. De Stichting Vitalis heeft als doelstelling deze kinderen te begeleiden, om te voorkomen dat ze in een intensief jeugdhulpverleningstraject terecht komen. Al in 1978 was de instelling: Preventie Is Gewoon Geregeld Elkaar Meenemen, en werd de naam Piggelmee hieraan verbonden. De kabouter werd een professionele non-profitorganisatie, die ruim tweehonderd koppelingen tussen vrijwilligers en kinderen per jaar begeleidt. Inmiddels genoemd naar het bekend maatje Vitalis van Remi uit “Alleen op de wereld”. Met Vitalis Maatjes koppelt ze een vrijwilliger aan een kind tussen de 5 en 18 jaar, die aandacht aan het kind geeft door samen leuke dingen te doen. Zo’n maatje is Esmée van Marrewijk.De 3e jaars HBO-studente Pedagogiek (22) maakte via school kennis met Vitalis Maatjes. “In het eerste jaar van mijn opleiding had ik dertig uur vrije keuze ruimte, die ik mocht gaan invullen bij Vitalis Maatjes. Ik ben hier in april 2024 mee begonnen en vindt het nog steeds heel erg leuk.”Het maatje kan voor de koppeling aan een kind aan de casemanager voorkeuren aangeven, voor bijvoorbeeld jongen of meisje, of leeftijd. “Mij maakte het niets uit”, aldus Esmée. Ze begeleidt nu een 14-jarig meisje, en samen hebben ze al heel wat leuke dingen gedaan. Zo bezochten ze Drievliet, gingen ze bowlen en midgetgolfen, bakten ze een taart en maakten ze een strandwandeling met de hond. De ideeën komen van beide kanten, vertelt Esmée. “Zij geeft zelf aan wat haar leuk lijkt, en anders kom ik met een suggestie. We komen er altijd wel uit samen.” Tijdens de activiteiten zijn de gesprekken meestal vrij luchtig. “We hebben het niet echt zozeer over haar thuissituatie en hoe ze het vroeger heeft gehad. Ik vraag er ook niet naar, want het uitje moet voor haar wel echt een afleiding zijn.”Goede begeleidingMocht Esmée ergens tegenaan lopen in de begeleiding, kan ze altijd terecht bij de casemanager in Westland, die haar ook heeft gekoppeld aan het meisje. “Vanuit Vitalis is er een goede begeleiding. Met de casemanager heb ik gesprekken hoe het gaat en zij koppelt ook dingen terug. Ik kan altijd vragen stellen en als er iets gebeurd is kan ik altijd bellen. Gelukkig is er nooit iets gebeurd, maar ik vind het wel een fijn idee dat ik dan bij iemand terecht zou kunnen. Ook biedt Vitalis netwerk bijeenkomsten aan, bijvoorbeeld over kinderen van ouders met een verslaving of psychische problemen, of van mantelzorgers. Hier leer ik veel van. Het is geen verplichting om erheen te gaan, maar het is fijn dat je die verdieping kunt krijgen.”Voor met bowlenEen sociale inslag is onontbeerlijk bij het begeleiden van een kwetsbaar kind, maar Esmée denkt dat op zich iedereen wel maatje zou kunnen worden. “Ieder kind is verschillend, ieder karakter is weer anders. Ik denk dat er altijd wel een maatje is dat past bij een karakter en dat daarop op zijn of haar manier kan reageren.” Tussen Esmée en het meisje dat ze begeleidt klikt het in ieder geval goed. “Ze geeft vaak aan dat ze het leuk vond, en ook vanuit haar moeder krijg ik een bedankje voor de leuke dag die ik haar heb bezorgd, bijvoorbeeld in Drievliet. Ook leuk vond ik het toen ze tijdens het bowlen telkens haar moeder appte dat ze voor stond. Dit geeft wel goed haar beleving aan.” Ook Esmées eigen moeder is blij met het vrijwilligerswerk van haar dochter. ”Het is goed dat ze het doet, wij staan hier helemaal achter.”Veel voldoeningKomende januari vindt haar eindgesprek plaats vanuit Vitalis en diens begeleiding. “Daarna ga ik op eigen voet verder. Ik ga sowieso wel proberen om het dit schooljaar te blijven doen. Daarna kijk ik wel hoe het verder gaat. Ik ga in februari voor stage werken met jongeren met gedragsproblemen. Volgend jaar ga ik ook mijn laatste studiejaar in en heb dan mijn afstudeerstage. Het wordt dus wel een druk jaar. Maar voor nu ga ik het meisje hopelijk nog veel leuke middagen bezorgen. Dat geeft me veel voldoening!”
Lees het verhaal
Jaap Helleman
jaap helleman
Jaap maakt al dertig jaar een succes van het klaverjassen: “Het zit gewoon in je denk ik”Toen Jaap Helleman in de VUT ging, dacht zijn vrouw dat ze hem hele dagen over de vloer zou hebben. Het tegendeel was waar. Binnen een week werd Jaap benaderd door twee mensen die in ontmoetingsruimte De Lessenaar de wekelijkse klaverjasmiddag coördineerden. Omdat ze al op leeftijd waren, wilden ze ermee stoppen. Of Jaap, die er al hielp met het klaarmaken van de kaarten, het stokje van hen wilde overnemen? Dat was niet aan dovemans oren gezegd. Inmiddels zorgt Jaap er al dertig jaar voor dat de klaverjas dinsdagmiddag een succes is.Sinds elf jaar vindt de activiteit van Vitis Welzijn nu plaats in wijkcentrum De Kastanjehof. Dit van oudsher dorpshuis heeft de vader van Jaap nog mede helpen oprichten. Deze zat ook bij het Oranjecomité, wat goed de gemeenschapszin in huize Helleman aangeeft. Jaap is dan ook een “Heulenaar” in hart en nieren. “We gingen 57 jaar geleden in Wateringen wonen, maar hij blijft verbonden aan Kwintsheul”, aldus zijn vrouw. “Als er vroeger iets was met de fietsen van de kinderen, dan moesten ze die bij fietsenmaker Boutkan laten repareren bijvoorbeeld!”Sponsoring Heulse middenstandEn voor wat hoort wat, want diezelfde Boutkan stelt mooie fietstassen beschikbaar voor de jaarlijkse kerst klaverjasdrive, die Jaap ook coördineert op de dinsdag voor kerst. “Dit is een leuke feestdag voor iedereen die meedoet aan de wekelijkse klaverjasmiddag met afsluitende loterij. Iedere maandag ga ik de etensprijzen inkopen voor de loterij. Dit doe ik eerst uit eigen zak, en dan maar hopen dat ik het door de loterij weer terugkrijg, haha. Wat er daarna nog overblijft, spaar ik wekelijks op om de mooie prijzen en de lunch voor de kerstdrive van te bekostigen. Hierbij word ik ook gesponsord door middenstanders uit Kwintsheul, die me allemaal kennen. Naast fietsenmaker Boutkan zijn dit bijvoorbeeld Visboer De Jager, Verkade en de loodgieter. Enthoven stelt altijd mooie planten beschikbaar, evenals een vriend van één van onze zoons, die orchideeën tuinder is. Er is altijd een prijzentafel van heb-ik-jou-daar en de mensen gaan altijd met een volle tas naar huis!”Vredig gevoelDertig jaar vrijwilliger zijn bij dezelfde activiteit, hoe doe je dat? Het geheim van de smid weet Jaap eigenlijk niet. “Het zit gewoon in je denk ik. Ik zie dat de mensen het prachtig vinden en dat geeft mij weer een voldaan en vredig gevoel. Iedereen kan meedoen, als ze maar gezellig blijven. Het moet tenslotte een plezier zijn. Ik ben ook de enige die het hele jaar doorgaat, op verzoek van de deelnemers. In het voorjaar ga ik altijd met vakantie. Gelukkig doe ik het samen met Theo Wouters - met wie ik prima samenwerk- , en dan zorgt hij dat de continuïteit erin blijft.”Voor 1000 jaarDe klaverjasmiddag in De Kastanjehof is voor iedere leeftijd, maar de tachtigers en soms negentigers zijn er goed vertegenwoordigd. “Ik heb wel eens geteld en dan zat er voor 1000 jaar in de zaal”, aldus Jaap. Dit houdt onherroepelijk ook in, dat hij wel eens afscheid van bepaalde mensen moet nemen. “Als er iemand is overleden, houd ik voordat we gaan kaarten altijd even een praatje om diegene te herdenken. Dan is het echt muisstil.” Jaap zelf behoort ook tot de tachtigers. “Ik ben in oktober 86 geworden. Ik kan zeker nog wel een jaar door met het klaverjassen, zo lang ik er nog heen kan fietsen. Zo lang het gaat, gaat het. Ik hoop alleen dat het succes van de klaverjasclub niet ophoudt als ik er op een gegeven moment mee zou stoppen.”LintjeDeze jaren van succes pakken ze hem en de trouwe klaverjassers in ieder geval niet meer af. Jaap heeft zelfs een lintje gekregen voor zijn vrijwilligerswerk voor Vitis Welzijn, en voor voetbalclub VELO. “Daar heb ik tien jaar kleedkamers schoongemaakt. Dan ging ik er ’s morgens om 5 uur heen, zodat alles schoon was als om 8 uur de eerste kinderen zich kwamen omkleden. Momenteel sta ik samen met mijn vrouw één keer in de veertien dagen van 11 tot 14.30 uur bij VELO in de keuken. Zij staat dan aan de frituur en ik sta wel eens honderd tosti’s klaar te maken. En we stonden er ook een tijd op donderdagavond als er training was. Dan werd het wel eens 1 uur ’s nachts!”Blij naar huisDat loopt gelukkig op de klaverjas dinsdagmiddag in De Kastanjehof wel los. Deze duurt van 13.30 tot 17 uur. Maar of het nou vroeg of laat wordt, één ding is voor Jaap eigenlijk maar belangrijk. “Dat we allemaal weer blij naar huis gaan!”
Lees het verhaal
Désirée Buhler
Désirée Buhler
Désirée is voorzitter van De Zonnebloem: “Ik ben opgegroeid met vrijwilligerswerk”Als kind liep Désirée Buhler eens spontaan binnen bij een mevrouw, die in een rolstoel bij het raam zat en waar ze iedere dag naar zwaaide als ze er langs kwam op weg naar school. Totdat de mevrouw overleed, is ze haar blijven bezoeken. Sinds twee jaar is ze voorzitter van De Zonnebloem afdeling Naaldwijk-Maasdijk en zet ze zich, nu als bestuurder, wederom in voor aandacht aan mensen met een fysieke beperking door ziekte of leeftijd. “Het is altijd in mij geweest”. Zusters Franciscanessen“Toen ik twee dagen minder ben gaan werken, heb ik besloten dat ik die dagen aan vrijwilligerswerk wilde besteden. Ik vind het geweldig. Ik ben denk ik wel een mensen-mens”, aldus Désirée. Ze zet zich graag in voor haar medemens, ook op haar werk als pastor in een klooster voor Zusters Franciscanessen. “De jongste zuster daar is 82, de oudste 103!”Toen Désirée interesse toonde in een vacature van voorzitter van De Zonnebloem Naaldwijk-Maasdijk, liet de secretaris er volgens haar geen gras over groeien. “Zij hing dezelfde avond nog aan de telefoon.” Met 90 vrijwilligers en 150 deelnemers, gasten genoemd, is de afdeling Naaldwijk-Maasdijk de grootste in het Westland. “En ook de gezelligste!”, aldus de voorzitter. “We hebben een ontzettend leuk bestuur en groep vrijwilligers, en doen het met elkaar.”Nieuwe vrijwilligers welkomDésirée zit bestuurs- en vrijwilligersvergaderingen voor, woont de jaarlijkse activiteiten in de Binnenhof en aan de Anjerlaan bij, vertegenwoordigt De Zonnebloem naar buiten toe, en bezoekt nieuwe vrijwilligers. “Deze kunnen we altijd gebruiken. 90 Vrijwilligers op 150 gasten is eigenlijk te weinig. We hebben nu een lijstje van gasten die nog niet zijn gekoppeld aan een vrijwilliger. Nieuwe vrijwilligers zijn dus zeer welkom. Dit jaar komt een jonge dame voor haar zorgopleiding bij ons een maatschappelijke stage doen. Zo proberen we ook jonge mensen aan ons te binden.”Zeker nu de tendens is ingezet, dat activiteiten gasten individuele aandacht door een één op één bezoek steeds meer gaan waarderen. “Het contact gaat dan toch wat dieper dan in een groep. Sommige mensen raken door ouderdom en/of een fysieke handicap steeds meer aan huis gebonden en vinden het zo fijn als er iemand langskomt.”Spontaan gebaarZoals die keer dat een vrijwilliger haar gast een spontaan bezoek bracht op Koningsdag. “Ik hoorde daarvan nadat ik -zoals ik dat standaard doe- de vrijwilligersvergadering opende met: “Wie heeft er een leuke ontmoeting gehad of iets leuks gedaan met een gast?” Ze vertelde dat ze bij de bakker in de rij stond voor oranje tompouces en dacht: “Ik koop er vier in plaats van twee!” Ze heeft toen spontaan een tompouce bij een gast gebracht! Wat is er mooier dan zo’n onverwacht bezoekje krijgen als je voor de tv zit?”Maar ook voor de vrijwilligers is er aandacht. Middels bijeenkomsten en cursussen in bijvoorbeeld het voeren van een goed gesprek, wat is vertrouwelijkheid en omgaan met rouw. En door ontmoeting van de vrijwilligers onderling aan het einde van de vergaderingen. Kleine dingen groot plezierNaast de bezoeken en activiteiten als muziek- en spelletjesmiddagen, kerstvieringen, cabaret of een tochtje met de Strandrups, is er ook een nieuw project: “Individuele wensen”. Désirée: “Hiervoor proberen we mensen van buiten onze vrijwilligerskring te vinden, die het leuk vinden om één keer iets leuks met een gast te doen. Mensen, die toch iets willen doen voor een gast van De Zonnebloem, maar niet zoveel tijd hebben, kunnen zo toch hun steentje bijdragen. Zo heeft iemand eens meerdere gasten, die graag eens door het Westland wilden varen, meegenomen in zijn sloep. En ik zelf heb iemand meegenomen naar een concert van Musica en de Marinierskapel. Het zijn soms kleine dingen waar je iemand zo’n groot plezier mee doet!”Uurtje in je buurtjeZoals overal geldt, geldt ook bij De Zonnebloem dat activiteiten geld kosten. Deze worden bekostigd van loterijgelden uit huis-aan-huis lotenverkopen of deelname aan bijvoorbeeld Rabo ClubSupport. Ook vindt sponsoring plaats door Westlandse bedrijven, die bijvoorbeeld ook plantjes beschikbaar stellen. Wie goed doet, goed ontmoet dus!Désirée beaamt dit alleen maar. “Iemand zei eens: “Als iedereen een uurtje in zijn buurtje doet, wordt het steeds mooier!”
Lees het verhaal
Thea Dijkman - Adegeest
Thea Dijkman - Adegeest
Thea is flexer voor De Vereeniging: “Als vliegende keep leer je veel mensen kennen”De zelfstandig wonende Westlandse senior die in contact wil komen met leeftijdsgenoten, kan terecht bij De Vereeniging. Dit initiatief van Vitis Welzijn, Pieter van Foreest en Careyn biedt ontmoetingsplekken voor bezoekers van buitenaf in wijkcentra van Vitis Welzijn en woonzorgcentra van Pieter van Foreest en Careyn. Zij komen erheen met hun scootmobiel, rollator, of de Plusbus. De groepen, waar middels activiteiten de sociale banden kunnen worden aangehaald, verstevigd of vernieuwd, worden geleid door vrijwilligers. Eén van hen is Thea Dijkman.De actieve zeventiger verschilt op één punt van haar collega’s: ze is de enige flex-vrijwilliger in de groep. Zij valt in waar nodig, en is dus niet gebonden aan vaste dagen. Een concept, dat haar past als een handschoen. “Ik vind het leuk om vliegende keep te zijn. Juist daardoor leer je verschillende groepen en mensen kennen. En omdat ik altijd op zoek ben naar contact met mensen, is dit precies iets voor mij. Ieder heeft zijn eigen gesprek. Dan vraag je die eens naar zijn of haar gezondheid, en die of de nieuwe pillen aanslaan bijvoorbeeld. Zo hebben we ook een doos met kaarten van vroeger. Aan de hand daarvan praten we met elkaar over dingen van voorheen, maar niet iedereen kan dat. Sommigen praten voluit, maar aan anderen merk je dat ze niet graag terugdenken aan vroeger. Je pakt dan de vraag voorzichtig in, en merkt vanzelf of ze gaan praten en tot hoever je daarin kunt gaan.”Een praatje en een lachThea is dus niet alleen flexibel in haar werktijden, maar ook in haar benadering naar de mensen. “Het is een kwestie van hoe je iets brengt. Ik weet bijvoorbeeld van een mevrouw dat ze niet graag wil dat er iemand helpt met naar het toilet gaan, maar dat ze ook erg wankel is bij het opstaan. Dan laat ik haar zelf lopen, maar zeg dan dat ik wel meega voor het geval ze wankel wordt. Dat is al een andere benadering. Ook is er soms wel eens iemand een beetje sikkeneurig. Daar ga ik dan naast zitten, en probeer met een praatje en een lach diegene mee te krijgen. Of er zijn mensen die een spelletje niet snappen. Dan is het zaak rustig te blijven, en niet boos of ongeduldig worden. We zitten er tenslotte voor hun plezier en geluk!” Niet opdringenOok naar haar collega’s toe komt weer die flexibiliteit om de hoek kijken. “Als ik inval op een groep, vervang ik een vrijwilliger die deze soms al jaren met twee anderen leidt. Als ik dus kom binnenvallen is het zaak om me niet op te dringen, maar om me er voorzichtig tussen te mengen. Wel doe ik soms heel voorzichtig suggesties. Zo van: “Kunnen we het niet zo of zo doen?” Maar je moet hun aanpak respecteren, want het is hun groep. Zo blijft het voor iedereen leuk en mag ik nog eens terugkomen. Dat het niet is van: “Moet Thea komen? Doe maar niet.” Zowel deelnemers als collega’s zien haar dan ook graag. “Het is altijd: “Hé kom erbij, doe mee. Echt all-in-the-family. Sommige mensen zijn zo enthousiast dat ze de hele week activiteiten willen doen in plaats van één ochtend.”Pickwick-labeltjesDe activiteiten zijn heel divers en variëren van de kaartendoos-met-gesprekken, tot Tri-Domino, Rummikub en knutselen. Hierin wordt ook eigen inbreng gewaardeerd als bijvoorbeeld de vrijwilliger die de activiteiten bedenkt uitgevallen is. Thea: “Dan ga ik thuis op internet zoeken naar iets speciaals, bijvoorbeeld “zoek de verschillen”, of een woordraadsel of puzzel. Ook de vragen op de labeltjes aan de Pickwick-theezakjes verzamel ik en leg ik dan op tafel. Op vragen als: “Wat is je grootste wens?”, krijg je hele leuke antwoorden!” Op tourWaar sommigen dus vastigheid willen, kan het bij Thea niet flexibel genoeg zijn. “Ik word in alle kernen in het Westland ingezet waar De Vereeniging actief is. Thea gaat op tour dus zogezegd. Meestal krijg ik één of twee dagen van te voren een berichtje of ik kan invallen. En dat vind ik altijd prima, als ik niks heb ga ik erheen. Maar het gebeurt ook wel dat ik een week of twee van te voren drie data doorkrijg. Dat vind ik dan ook wel weer prettig omdat ik dan andere dingen eromheen kan plannen.”GroepspersoonDe 74-jarige heeft het dan ook prima naar haar zin zo. “Ik vind het heerlijk om te doen en kan het prima combineren met mijn voorzitterschap van de bewonerscommissie van mijn wooncomplex. Vrijwilligerswerk moet je doen omdat je het leuk vindt. In dit werk hoor je soms heftige verhalen, en die moet je ook van je af kunnen zetten als je thuis bent. Ik ben ook maatje geweest, maar dat vond ik te emotioneel belast. Laat mij maar een groep hebben, daar vind ik altijd mijn weg wel!”
Lees het verhaal
