wim van weele

Wim zet zich na hersenbloeding in bij BoereGoed: “Iedereen is daar gelijk”

DE LIER/NAALDWIJK- Vijftiger Wim van Weele werd vijf jaar geleden getroffen door een hersenbloeding. Revalideren was voor hem “revalidoen”. Niet bij de pakken neer gaan zitten en bij werken aan het herstel kijken naar wat wel kan. Zoals zich inzetten bij BoereGoed, dat plaats biedt aan onder andere vrijwilligers die tijdelijk of op langere termijn buiten het arbeidsproces vallen. 

Door Rianne Dekker

Op maandag werkt Wim er op kantoor, en op woensdag zit hij achter de kassa in de winkel. “Hier zie ik veel bekende gezichten voorbij komen en maak ik kennis met diverse groenten doordat ze bij BoereGoed allerlei lokale en gezonde producten telen. Tijdens de koffie komen er veel voormalige kwekers buurten, en dat zorgt voor gezelligheid. Ik ben altijd graag onder de mensen geweest, en houd van een praatje en sociaal contact. Bij BoereGoed is er meer aandacht en begeleiding dan op de reguliere werkvloer, waar het er vaak gehaast aan toe gaat. Het is een mooi initiatief, en voor mij heel belangrijk dat ik daar aan mee mag doen.”

Met elkaar
Kenmerkend van BoereGoed is volgens Wim dat iedereen er gelijk is. “Er zijn geen rangen en standen en je doet alles met elkaar. Je voelt je gelijkwaardig omdat er nog meer mensen zijn met een beperking of handicap. Iedereen heeft er zijn kwaliteiten, en daar maak je met elkaar gebruik van. Een mooi voorbeeld is de samenwerking tussen een jongen met Down syndroom en een jongen in een rolstoel. De één kan wat voor de ander betekenen door op diens aanwijzing iets voor hem te pakken en ergens neer te zetten. Dat is prachtig toch! BoereGoed is er een heel mooi voorbeeld van hoe mensen met een beperking of rugzak gaan rollen!”

Op karakter
Ook voor de rest van de week heeft de Lierenaar invulling. Op dinsdag gaat hij zwemmen, op donderdag werkt hij bij de plaatselijke bakker en op vrijdag zet hij zich in voor een bandenservicebedrijf. Niet slecht voor iemand die weer op 0 moest beginnen na zijn hersenbloeding, waardoor hij aanvankelijk linkszijdig verlamd was. Zoals hij nu functioneert, spreekt men van linkszijdig aangedaan. Wim: “Ik ben wel zover gekomen door doorzettingsvermogen. Ik was altijd al bezig, en ook nu kruipt dat bloed waar het niet gaan kan. Voor mijn werk in de kassenverkoop reisde ik de hele wereld over. Heb ook altijd veel gesport. Ik deed aan wielrennen, zwemmen, hardlopen -heb marathons gelopen. Het kon me niet gek genoeg zijn. Door zoveel mogelijk te blijven lopen en fietsen heb ik alles naar omstandigheden teruggebracht, puur op karakter en wilskracht. Door het sporten wist ik al hoe het is om moe te worden, dus dat scheelt weer. Ik heb zelfs mijn rijbewijs weer terug. Ik kan in een automaat rijden, want met rechts kan ik alles nog doen en met mijn linkerarm is het te doen. Het gaat puur om mijn linkerbeen dat niet meer wil.”

Doelen
Zo heeft hij dus al diverse goals gehaald. Op het moment heeft Wim nog geen concreet nieuw doel, maar hij blijft gaan. “Doelen moet je altijd wel stellen. Ik ben met kleine begonnen en heb inmiddels al veel doelen gehaald die niemand in eerste instantie voor mogelijk had gehouden.” Echtgenote Henriëtte zou graag zien dat Wim nu gaat genieten van wat hij bereikt heeft, maar zal hem ook zeker stimuleren om een nieuw doel te behalen. Wim: “Het blijft zoeken naar een balans van revalidoen en genieten. Ik wil ook niets missen van feestjes, dus heb wel eens een druk weekend. Maar het levert ook weer energie op als je onder de mensen bent.”

Lessen en kansen
Wilskracht en doorzettingsvermogen zijn belangrijke factoren geweest voor het bereiken van “het leven Wim 3.0”, zoals hij het zelf noemt. “2.0 was mijn leven tussen twee hersenbloedingen in. Op mijn elfde jaar kreeg ik namelijk ook al een hersenbloeding, waarna ik overigens genezen ben verklaard. Na de kaatste keer ben ik nog een belangrijke factor in mijn herstel tegengekomen, en dat is de Rehab Academy. Daar lieten ze me zien wat wel kan door te vragen: wat deed je altijd? Ze wezen me een fiets en zeiden: “Ga maar zitten en fietsen, je ziet wel waar je tegenaan loopt”. Ik fietste weg met een glimlach van oor tot oor! Ook belangrijk wat ze je daar meegeven is niet alleen hoe je uit bed komt, maar ook waarvoor. Mijn motto is: “Lessen liggen achter je, kansen liggen voor je!” En hopelijk weet ik met mijn verhaal mensen te inspireren om ook telkens hun grenzen weer te verleggen en het volgende doel te halen. Zodat ze zich net als ik weer van nut voelen, van waarde zijn, weer meetellen!”