wassim sabri

Wassim helpt op Druivenkwekerij Sonnehoeck: “Ik ga altijd met een big smile weer naar huis”

Wassim Sabri werd vorig jaar tijdens de Meedoen(isgoud)balie van Vitis Welzijn gekoppeld aan Historische Druivenkwekerij Sonnehoeck. Inmiddels heeft hij als “Manusje-van- alles” bewezen van grote toegevoegde waarde te zijn op de enige Nederlandse kwekerij met de  status van Rijksmonument. “Ik heb geleerd en gelezen over de historie en vind het heel speciaal om te werken op deze plek, waarvan de geschiedenis meer dan driehonderd jaar teruggaat en die 125 jaar geleden in deze familie kwam. Om nu met de vierde en vijfde generatie te werken is voor mij heel bijzonder.”

Toen Wassim een jaar geleden een rondleiding kreeg van Jorian van Leeuwen, neef van de laatste eigenaar van Sonnehoeck, was hij meteen verkocht. “Jorian vertelde me in 45 minuten bijna alles over Sonnehoeck en legde in elke kas dingen uit. Het was een soort shock voor mij. Ik dacht: “Wauw, dit is de plek! Hier en met deze mensen wil ik werken!” Jorian is de vijfde generatie en Peter de vierde (Peter is een broer van de laatste, in 2022 overleden eigenaar Geo van Leeuwen, red.) en zij zijn elke dag hier aan het werk. Je ziet het resultaat, je voelt het hier. Ik heb groot respect voor die mensen en voel ook hun respect.”

Mediteren in de kas
En dat is terecht, want Wassim zet zich een dag in de week enthousiast in op Sonnehoeck. “Ik help met alles. Met het schoonmaken van het glas van de kassen, het opruimen van bladeren en takken in de kassen, schoffelen en harken in de tuin, vruchten sorteren, water geven. Ook met het knippen van de druiven, wat een heel specifieke klus is. Krenten doe ik nog niet, dat is misschien voor volgend jaar. Wat ik ook leuk werk vind is het takken binden om deze richting te geven. Dat doe ik soms een hele dag, en is als een soort meditatie voor mij. Het geeft me rust.”

Niet enige moeilijke taal
De van oorsprong Syrische Wassim woonde al vijftien jaar in Kiev, toen de Oekraïne oorlog uitbrak. Drie jaar geleden kwam hij naar Nederland, heeft inmiddels een appartementje in Poeldijk en is  volop bezig met zijn inburgering. “Ik ga drie dagen per week naar school, maar vind mijn Nederlands nog niet goed genoeg om een vaste baan te zoeken. Ik ben vrijwilligerswerk gaan doen om mijn Nederlands te verbeteren en mensen te ontmoeten. Ik vind Nederlands een mooie taal. Moeilijk? Ik heb de Russische en Oekraïnse taal geleerd en mijn moedertaal Arabisch is ook moeilijk. Dus dat ben ik gewend. En ik woon hier, dus ik moet! Ik doe mijn best thuis en hier, en luister altijd. Dit interview bijvoorbeeld, helpt me ook!” Hiernaast spreekt Wassim goed Engels.

Naast zijn werk op Sonnehoeck doet hij ook nog een dag in de week vrijwilligerswerk in museum Beelden aan Zee in Den Haag. “Ik zou in een vaste baan graag met kunst werken. Exposities op en af bouwen en kunstobjecten installeren. Daar ben ik nu al een beetje ervaring in aan het opdoen in het museum. Maar ik wil ook graag hier op de kwekerij blijven helpen. Ik wil tenminste graag hier blijven!”

Westlands lastig
De druivenkwekerij is een goede plek om mensen te ontmoeten en op deze manier ook bij te dragen aan de taalontwikkeling. “Ik merk dat hier altijd mensen komen, bijvoorbeeld in de koffiepauze om 15 uur. Nieuwe mensen, oude vrijwilligers, buren, echte Westlanders. Westlanders vind ik aardige, vriendelijke mensen. Ze zijn positief en maken grapjes. Hun accent is trouwens wel moeilijk om te oefenen, haha. Het is mijn kans om kennis te maken met mensen uit de buurt. Speciaal op vrijdagmiddag om 16 uur, na het werk. Dan komen er vrijwilligers van hier, en vrienden, om voor het avondeten iets te drinken en elkaar een mooi weekend te wensen. Ik noem het “de bierclub”. Je kunt dan even lekker zitten en luisteren naar al die verhalen. Daarbij denk ik vaak: “Wauw!”. Ik luister en probeer iets te ontdekken waardoor ik weet waar het over gaat. Ik wil graag alles begrijpen, maar soms lukt dit niet. Maar meestal begrijp ik wel waar het over gaat. Het is voor mij echt mooi. Vroeger had ik geen dikke relatie met andere mensen, maar nu wel. Dat merk ik hier!” 

Grote glimlach
Het Rijksmonument Sonnehoeck kan natuurlijk niet ontbreken op de Open Monumentendag op zaterdag 13 september van 10 tot 17 uur. Wassim kijkt ernaar uit om ook met de voorbereidingen hiervoor de helpende hand te bieden. “Ik zeg altijd tegen Jorian: “Als er iets is, bel of stuur mij. Het geeft me een goed gevoel om te helpen, het  geeft me veel energie. Als ik hier een dag gewerkt heb ben ik misschien wel lichamelijk moe, maar ga ik met een big smile naar huis. Zodat ik daar tevreden kan zijn!”