hecht vrijwilligersteam De Iris: “Het is een leuke mix”

NAALDWIJK- In woonzorggebouw De Iris voor ouderen met een verstandelijke beperking, is een hecht team van vrijwilligers actief. Iedereen is op zijn eigen manier bezig voor een gemeenschappelijke doel: de bewoners bij Middin de zorg en aandacht geven die ze verdienen.

Door Rianne Dekker

“Het is een leuke mix van mensen, die individueel mooie dingen doen, en bij activiteiten als groep bezig zijn”, aldus Wil van den Oever. De gepassioneerde coördinator is trots op de vrijwilligers, die allemaal even begaan zijn met de bewoners.

Willy
Neem bijvoorbeeld Willy, van origine schoonheidsspecialiste, die al 2,5 jaar op vrijdagmiddagen handmassages geeft. Hieruit komen de mooiste dingen voort. Zoals die bewoonster die nooit aangeraakt wil worden, maar waarmee Willy kan lezen en schrijven. “Ik mag haar wel aanraken. Ik denk dat rust een belangrijke reden is. Ik heb geen haast, en dat voelt ze. Hierdoor heb je een klik samen.”

Lisette
Hiervan kan Lisette meepraten. Haar klik met een bewoner is een heel bijzondere. “Deze man heeft eigenlijk met niemand contact, maar noem Lisette en hij wordt helemaal blij”, omschrijven haar collega-vrijwilligers hun band. Lisette heeft geen duidelijke verklaring voor die band, die in de twee jaar dat ze vrijwilliger is alleen maar hechter is geworden. ”Hij voelt misschien dat ik de tijd heb, maar ik kan niet zeggen of dat de reden is. En dat gebakje doet ook veel, haha.” Hiermee doelt ze op het lekkers dat zij en de bewoner altijd samen in het dorp gaan eten. Maar ook oude trams bekijken in Den Haag, en een bezoekje aan Intratuin behoren bijvoorbeeld tot de uitstapjes.

Nel
Ook Nel neemt regelmatig iemand mee naar het dorp voor bijvoorbeeld een ijsje. Het is een voor haar belangrijke cliënte, die ze al kent uit de tijd dat ze zich nog bij De Nederhof inzette, en daarna bij de Rozenhof. Toen Nel de kans kreeg om naar De Iris te gaan en ook nog eens bleek dat deze bewoner daarheen verhuisde, was de beslissing snel gemaakt. Want hoewel ze ook nieuwe cliënten wilde leren kennen, had de vrouw een speciaal plekje in haar hart. “Ze gaat niet met Jan en Alleman mee, en het is mooi om te zien dat iemand die niet wil, uiteindelijk toch met je meegaat.”

Evelien
De betrokkenheid van Evelien komt voort uit het feit, dat haar broer 34 jaar onder de vleugels van De Iris heeft gewoond. “Ik kwam hier dus al heel lang, en in zijn laatste levensfase was ik hier elke dag. Nadat hij drie jaar geleden is overleden, bleef ik die binding houden met bewoners en begeleiders. Sommige bewoners ken ik al dertig jaar, en zodoende hebben we een hoop verhalen. Wil opperde eens om mee te werken aan activiteiten. Dat was enorm gezellig. Ze zei dat ze me wel op de vrijwilligerslijst moest zetten als ik zo vaak kwam. En aldus geschiedde.”

Jeanette
Iemand die letterlijk ook bergen verzet als vrijwilliger bij De Iris, is Jeanette. “Als we hier pannenkoeken dag hebben staat zij thuis minimaal tweehonderd pannenkoeken te bakken”, aldus Wil. Verder maakt Jeanette zich nuttig In Het Trefpunt, de algemene huiskamer van De Iris, waar ze zorgt voor de koffie en thee. Wil kent haar al van De Kade, waar een inloop- en eetcafé voor cliënten van Middin was. Jeanette was daar vrijwilliger van het ambulante team. Toen De Kade stopte, liet  Wil  het zich geen twee keer zeggen om haar in te lijven bij het vrijwilligersteam van De Iris.

Jacques
Met het oog op De Kade, kan Wil het niet laten om Jacques te noemen. Hij was haar eerste vrijwilliger en werd een dierbare vriend. “Jacques en zijn lieve vrouw Nel kwamen voor de gezelligheid een keer mee met de schoonzus van een cliënt. Hij en Nel, tot haar overlijden aan toe, bleven daarna plakken en de bescheiden Jacques vroeg me of ik het leuk zou vinden als hij me kwam helpen. Dat heeft hij tot aan zijn dood afgelopen januari gedaan, toen De Kade inmiddels al was gestopt wegens Corona en hij met mij was meegegaan naar De Iris. Hij was al die jaren door zijn kalmte en rust een baken voor onze bewoners.”

Jolanda en Leny
Jolanda en Leny zorgen letterlijk voor beweging in het team. Zij hebben op maandag en donderdag een wandelclubje , en zijn er altijd bij met activiteiten. Jolanda rijdt af en toe mee op de duofiets en Leny gaat vaak kleding kopen met cliënten.

Henny en Marian
“Ook zo’n schat” is Henny, die altijd in is voor een praatje, spelletje of het begeleiden van activiteiten. En ook de nieuwste aanwinst, Marian, vindt het praatje, spelletje of bakkie met de bewoners “hartstikke leuk”.

Het is dus geen wonder dat Wil deze mensen stuk voor stuk even voor het voetlicht wilde brengen. “Ik ben echt wel heel trots op ons!”