mauricio de kok

Mauricio is zorgvrijwilliger bij Hospice Beukenrode: “Soms bel ik na een dienst gewoon even mijn moeder”

Mauricio de Kok (40) heeft een leuke baan als tolk Nederlandse gebarentaal en is directeur van de musicalschool Musical Express. Hij werkt als tolk veel met mensen in de GZ en GGZ, maar kan in deze vertaalfunctie niet de empathie kwijt die hij voor hen voelt. Iets dat hij als mensen-mens soms moeilijk begon te vinden. De oplossing hiervoor lag in een beroep in de zorg, maar een zorgopleiding volgen naast zijn werk  vond hij tijd technisch onhandig. Een vrijwillige zorgfunctie echter, zag hij wel voor zich. Zijn man Joost, huisarts in Rotterdam Kralingen en kaderarts palliatieve zorg bij de stichting PaTz, had het thuis vaak over zaken als een hospice. De vraag rees al snel of zorgvrijwilliger in een hospice niet wat zou zijn voor Mauricio. “Ik schreef een brief naar Beukenrode in ’s-Gravenzande, ging op gesprek en ben niet meer weggegaan.”

Zijn empathie kan hij nu prima ventileren. “Het geeft me voldoening dat ik op mijn werk weet dat ik vanavond in mijn vrijwillige dienst mijn ei kwijt kan in het persoonlijk contact”, aldus de zorgvrijwilliger. Samen met de gastvrouw/heer en de verpleegkundige biedt hij zorg aan de gasten in de laatste fase van hun leven, en aan hun familie. “Dit gaat heel breed. Van koffie zetten, wassen, strijken, lichamelijke  verzorging en een handmassage tot een praatje, luisterend oor of gewoon “er zijn”.  Ook een grap of grol hoort daarbij, want het is zeker niet zo dat we hele avonden in stilte zitten. Soms kan een luchtige opmerking spanning wegnemen en samen een lach opleveren. En dat is ook goed, want het leven is voor de mensen in deze fase al intens genoeg.

Herinneringen maken
Mauricio ziet het dan ook als dankbaar en fijn werk. “Alle facetten ervan zijn mooi en leerzaam. Zo besteed je de ene keer tijd aan het individu, en ligt er de andere keer een hele stapel was. En als ik me dan even kwaad maak met de strijk kan ik daarna nog even bij iemand de kamer in om “het Familiediner” of “Battle of the bands” te kijken of een praatje te maken. Soms blijven de gesprekken oppervlakkig, en soms gaan ze dieper en zijn ze heel puur. Je merkt ook dat sommige dingen er niet meer toe doen, en sommige juist wel. Nog even een kopje soep eten met elkaar, samen zijn met familie, genieten van zonlicht, sneeuw of rozen die lekker ruiken. Deze kleine dingen zijn daar ineens zoveel meer waard. Het doet er niet meer toe hoeveel geld er op je bankrekening staat of in welke dure auto je rijdt. In zo’n laatste fase gaat het om het maken van herinneringen.”

Even bellen
Het drukt Mauricio ook met de neus op de feiten dat zijn naasten niet het eeuwige leven hebben en ook herinneringen maken met hen van levensbelang is. “Soms rijd ik na een dienst weg bij het hospice en bel ik gewoon even mijn moeder. “Waarom bel je op donderdagavond om 22.30 uur?”, vraagt ze dan verbaasd. Dat doe ik gewoon uit dankbaarheid, omdat ze er nog is. Zodat ik gewoon nog even aan haar kan vragen hoe haar dag was. Door mijn werk in het hospice heb ik inzicht gekregen in hoe kwetsbaar en kostbaar het leven is, en dat je ervan moet genieten en je naasten moet koesteren.”  

Rustige bubbel
Alhoewel de ervaringen en gesprekken soms heftig zijn, neemt Mauricio ze niet in negatieve zin mee naar huis. “Ik haal er juist iets uit in plaats van erin te blijven hangen. De basistraining, waar naast  medische termen ook aan bod komt hoe om te gaan met verdriet en het bewaken van de eigen grenzen, biedt een goede basis. Het scheelt ook dat ik thuis in Joost een ontzettend fijn klankbord heb. En dit heb ik ook bij mijn collega’s in het hospice. Het zijn ontzettend lieve mensen met een hart voor deze manier van zorg. Ik kan naar mijn coördinator stappen als ik ergens over wil praten, en er is altijd een verpleegkundige aanwezig om dingen aan te vragen. Ik werk met een fijn team en in een fijne, huiselijke sfeer.  Er is een woonkamer, de gasten hebben eigen kamers en een eigen stukje tuin, en de familie kan blijven eten en slapen. Je komt binnen in een heel rustige bubbel, waar mensen heel andere behoeftes hebben dan buiten de muren van het hospice, waar de wereld doordraait.”

Beste plaats
Zijn mooie werk biedt Mauricio ook een duidelijk beeld van wat hij zelf graag zou willen in de eindfase van zijn leven. “Ik zou dan wel naar Beukenrode willen, want dat is de beste plaats waar je niet wilt zijn.”