Pijler Marijke Posthumus

Marijke Posthumus (76) doet vrijwilligerswerk bij de bibliotheek, in verzorgingstehuis De Ark en bij de Hofboerderij. Het geeft haar een fijn gevoel om na haar pensioen weer een vast ritme in de week te hebben. “Stilzitten kan ik niet. Dat is altijd moeizaam geweest.”  

Na haar pensioen miste Marijke Posthumus het werken. “Het gevoel dat je gewaardeerd wordt”, legt ze uit. “Dat viel ineens weg. Ik voelde me of ik was afgeschreven. Nu heb ik dankzij het vrijwilligerswerk weer de vaste dingen in de week.”

Marijke werkte op het 24-uurs lab van het Reinier de Graaf Gasthuis. “Dat was hartstikke gaaf. Ik heb het 45 jaar gedaan. Ik ben er doorgegroeid tot ingenieur en mocht helpen zoeken naar nieuwe apparatuur. Je gaat dan naar andere landen om firma’s te bezoeken.”

Die nieuwe apparatuur introduceerde Marijke op het lab en ze schreef voorschriften. “Ik bleef daarnaast het analistenwerk doen. Daar genoot ik van. Ik heb nooit een andere werkgever gewild. Dit bleef steeds uitdagend genoeg.”

Patroontekenen

Toen haar drie kinderen klein waren werkte Marijke tijdelijk wat minder. “Ik kon werken met mijn zus als oppas of als mijn man thuis was. Omdat ik ook nachtdiensten en weekenddiensten kon doen, lukte dat. Daarnaast had ik een modevakschool aan huis. Ik heb ook voor coupeuse geleerd, patroontekenen en alles. Als de kinderen thuis waren, gaf ik les aan kleine klasjes. Stilzitten kan ik niet. Dat is altijd moeizaam geweest.”

Na haar pensioen wilde Marije dus toch bezig blijven. “Zo ben ik begonnen bij Zorgcentrum De Ark in Wateringen. Daar ging ik de ouderen elke donderdagochtend helpen om bij de activiteiten te komen. En elke zaterdag ging ik met koffie langs de afdelingen. Ik vond het heel gaaf om met mensen te praten. Ik had nooit verwacht dat ik dat zou doen. Ik was daar nooit binnen geweest. Het doet je ook pijn als mensen overlijden. Je krijgt toch een band met mensen. Met de een wat meer dan de ander.”

Rijbewijs

Marijke is ook een tijdje Taalmaatje geweest. “Ik begeleidde een mevrouw uit Somalië, die haar rijbewijs wilde halen. Ik heb uren met haar geoefend. Je moet je voorstellen: zo iemand weet helemaal niet wat bijvoorbeeld een reflector is. Hoe leg je al die technische toestanden en verkeersregels uit? We zijn er samen uren mee bezig geweest. Ze heeft het gehaald en de eerste die ze belde was ik!”

Op donderdagavond is Marijke in de Hofboerderij te vinden. “Dan zijn er cursussen bloemschikken en schilderen en ik zorg voor die klassen voor koffie en thee. Ik kijk met bewondering naar wat er soms gemaakt wordt.”

Marijkes vrijwilligerswerk is ooit begonnen in de kantine van de korfbalvereniging. “Mijn zoon korfbalde. Ik ben zelf geen sporter, maar de kantine deed ik graag. Mijn man bakte de frietjes en ik stond achter de bar. Dat was een leuke ervaring. Ik zat ook in de barcommissie. Dat deed ik naast mijn baan.”

Marijke en haar man zijn inmiddels 54 jaar getrouwd. “Ik ben nu wat vaker thuis voor hem. Hij heeft Parkinson. Dat gaat goed, maar je moet er wel rekening mee houden. Iedereen leeft heel erg mee.”

Uitdaging

Bij de bibliotheek kwam Marijke terecht omdat ze ook haar hersens iets meer wilde laten werken. “Ik ben er twee ochtenden per week. Die uitdaging vind ik hier wel. Ik mag op donderdag alleen openen. Dan is de bieb onbemand en checken mensen zelf hun boeken uit. Ik zit bij de balie en help als er iets niet lukt. Ik adviseer ook graag waar mensen iets kunnen vinden, of over leuke boeken. Ik probeer zelf steeds meer te doen op de computer. Dat is leuk. Er zijn genoeg mensen die achter me staan. Als ik een keer niet kan, vind ik dat vervelend, terwijl ze alle begrip hebben.”

Zelf leest Marijke ook veel. “Detectives en waargebeurde verhalen en af en toe een literaire roman. Ik was als kind al lid van de bieb, toen het nog met stempeltjes en blaadjes voorin de boeken ging. Nu gaat het met elektronische chiplezers. Ik heb wel een tablet om op te lezen, zeker voor vakanties, dat scheelt sjouwen. Maar ik heb een voorkeur voor boeken van papier.”

Marijke denkt nog lang niet aan stoppen. “Soms ben ik moe. Je wordt toch een dagje ouder. Dan ga ik en voelt het toch fijn. Het geeft ook energie, heerlijk! Ik vind het ook mooi om bedankjes te krijgen. Een mevrouw in het zorgcentrum zegt altijd ‘Bedankt voor het goede werk.’ Al jaren. Die waardering is zo fijn.”

****

Er zijn veel soorten vrijwilligerswerk. Op www.westlandvoorelkaar.nl is een vacaturebank met alle soorten vrijwilligerswerk, leuke tips en verhalen van vrijwilligers.

Foto: Marijke Posthumus leest zelf ook graag boeken – Wolfgang van der Hoek