DE LIER- Lodewijk Kesselaar mag dan 80 jaar zijn, dat wil niet zeggen dat hij achter de geraniums zit. Hij ontlast mantelzorgers van mensen met dementie door twee keer per week als maatje op te treden en zit in de kookstaf van de zogenaamde Eettafel in wijkcentrum ’t Anker. En onlangs stond hij voor de tiende keer als matchmaker op Beursvloer Westland, waar bedrijven en maatschappelijke organisaties samen komen en matches maken met gesloten beurs.

Deze tiende editie was wel Lodewijks laatste, want hij wil gezien zijn hoge leeftijd toch wat dingen af gaan stoten. Hij heeft zijn sporen op de Beursvloer echter ruimschoots verdiend, want hij is er vanaf de eerste keer bij geweest. Daarom werd hij door directeur Liesbeth Koornneef van Vitis Welzijn terecht in het zonnetje gezet bij de opening van het evenement, dat uiteindelijk afsloot met 146 matches uit dertig aanwezige bedrijven en 31 aanwezige maatschappelijke organisaties.

Lodewijk omschrijft zichzelf als een “mensenmens”. Al tijdens zijn werkzame leven was hij actief in het vrijwilligerswerk, maar ook toen hij op zijn 52-ste abrupt moest stoppen met werken pakte hij het vrijwilligerswerk na enige tijd weer gewoon op. “In mijn toenmalige woonplaats Goes ben ik voetbal scheidsrechter geweest en ook nog jeugdleider bij de voetbal. Hier in De Lier was ik kampleider bij de voetbal en heb ik de Verkennerij opgericht. Op mijn 49-ste kreeg ik mijn eerste hartinfarct, op mijn 51-ste het tweede en op mijn 52-ste het derde. Toen zei de dokter dat ik moest stoppen met werken. Na een tijdje helemaal niets gedaan te hebben ben ik van de één op andere dag weer vrijwilligerswerk gaan doen.”

Niet zielig
Hij kwam weer terecht in het voetbal leven, maar ook bij Vitis Welzijn. Via deze organisatie kwam hij  terecht bij Beursvloer Westland, het kook project en het Maatjes werk. Dit laatste was hem al bekend, door zijn aanvankelijke inzet voor de Stichting Buddy Netwerk. Lodewijk: “Op mijn eerste Beursvloer kwam ik in contact met het Buddy Netwerk, dat in Den Haag is begonnen. Voor deze stichting ben ik toen een aantal jaar buddy geweest in Den Haag en omstreken. Er is in 2019 zelfs nog een artikel aan gewijd in het AD. Op den duur wilde ik alleen nog in Westland werkzaam zijn en heb ik afscheid genomen bij Den Haag. Toen heb ik nog een mooi buddy beeldje gekregen. Nu doe ik dit voor Vitis Welzijn, waar een buddy “maatje” heet. Bij Vitis kun je maatje zijn voor een eenzame oudere of voor iemand met dementie. Ik ben dementiemaatje, beter bekend als “Lodewijk van dementie” en daarmee ontlast ik de mantelzorger van iemand met dementie. Met een dementerend iemand omgaan is heel anders dan met een oudere zonder dementie. Mensen zeggen wel eens: “Wat zielig voor zo iemand, je zult het wel erg vinden. Dat valt best mee, want die mensen merken vaak zelf niet zo meer hoe hun situatie is. Maar de mantelzorger, die zit ermee. Je doet het juist voor deze mensen, om hen even een stukje vrijheid te geven, terwijl je met hun naaste een spelletje doet of in Hoek van Holland naar de boten gaat kijken of een visje eet. Als de mantelzorger het op een gegeven moment niet meer aankan om voor de dementerende persoon te zorgen en deze persoon in een zorgcentrum terechtkomt, dan neemt de verpleging het over en is het voor ons afgelopen.”

Van de kouwe grond
Het essentiële voor Lodewijk is om juist met mensen met dementie om te kunnen gaan. “Ik kan in het “gewone” leven ook met mensen omgaan, maar dat doe ik toch wel.” Met hoe dementie precies ontstaat houdt Lodewijk zich niet zo erg bezig. “Noem het “psychologie van de kouwe grond”, maar ik heb er meer aan hoe ik met verschillende fases van dementie om moet gaan dan dat ik weet hoe de ziekte ontstaat. Ik zit er tenslotte de hele middag bij!” In dat opzicht leert Lodewijk volgens eigen zeggen veel bij. “Ik zit al zo’n tien jaar in het dementie gebeuren en dan neem je elke keer weer wat mee. Belangrijk is, dat je de mensen het gevoel geeft dat ze er niet voor Jan Joker zitten!”

Nog paar jaar door
Feit is in ieder geval, dat Lodewijk zeker niet voor Jan Joker bezig is geweest in het vrijwilligerswerk. Hij is er zelfs koninklijk voor onderscheiden “in het laatste jaar dat Beatrix het deed.” Ook is hij de trotse bezitter van een “Westland Stek”, een speldje dat hij ontving voor twintig jaar voorzitterschap van het overlegorgaan sport in De Lier. Met zijn maatjeswerk dementie hoopt hij nog wel een paar jaar door te gaan. “Bij Vitis is de nood hoog bij dat onderdeel. Er zijn nog altijd meer mensen die hulp nodig hebben dan mensen die helpen!”