huber, thomas en Dirk

Huber, Thomas en Dirk zijn scheidsrechters bij Westlandia: “Het is iedereen aan te raden het eens te proberen!”

Ooit woonde Huber van Zon een lezing van Barry Hughes bij. De legendarische oud-trainer van Sparta vertelde over een schilderij van een ketting dat hij in zijn kantoor had laten ophangen. Foeilelijk vonden zijn collega’s het, maar Barry wilde er iets mee zeggen. De ketting is de club. Iedere schakel erin is belangrijk, en ontbreekt er één dan kan er niet gevoetbald worden. Huber, al tien jaar vrijwillig scheidsrechter bij RKVV Westlandia, begrijpt dit maar al te goed.

“Zonder vrijwilligers, en dus ook zonder scheidsrechters, kun je niet voetballen. Dat is hoe ik het zie”, vertelt hij in de commissiekamer in de voetbalkantine van Westlandia. “Bijna bij iedere club is een tekort aan scheidsrechters, en het komt er dan vaak op neer dat jeugdspelers of ouders worden gevraagd dit te doen.”

Het doet hem daarom deugd dat er nieuwe aanwas naast hem zit om dit probleem te lijf te gaan. Dirk Duijvesteijn en Thomas van Tongeren zijn twee 12-jarige jongens van de club, die graag scheidsrechter willen worden. Westlandia stond er meteen voor open om hen daarin te begeleiden, en inmiddels fluiten ze zelfstandig de pupillenteams jongens onder 11-12 jaar, waarbij Dirk vaak de 12-6 voor zijn rekening neemt, en Thomas de 11-2. Hier wordt met acht tegen acht spelers gespeeld op een bijna half veld. “Er moet iemand in het veld staan die een eerlijke beslissing neemt, die niet partijdig is”, zo vinden de jongens. “En heel belangrijk is het om niet op je beslissing terug te komen”, vult Huber aan. “Je moet afgaan op jezelf!”

Waarschuwing
Het kan wel eens lastig zijn voor de jonge scheidsrechters om bij hun standpunt te blijven tegenover leeftijdgenoten in een wedstrijd waar emoties soms de overhand krijgen. Thomas: “Maar ook al ben je pas 12 jaar, je neemt nog steeds de beslissing. Ik heb eens gehad dat ik vond dat een bal niet zat, terwijl de rest zei van wel. Dan moet je als scheidsrechter echt bij je standpunt blijven.” Dirk: “Maar soms twijfel je aan je keuze omdat er zoveel gezeurd wordt in het veld.” De jongens schromen echter een stevige aanpak niet bij boze reacties van spelers. “We waarschuwen ze dan bijvoorbeeld dat als we nog één keer wat horen ze eruit gaan. En als ze dan doorgaan wordt er dat kwartiertje maar met een man minder gespeeld! Bij discussies is het belangrijk om zelf de situatie aan te voelen, en ervan te leren. En natuurlijk ook bij andere scheidsrechters te kijken hoe zij het doen. Maar over het algemeen wordt het wel geaccepteerd wat we beslissen.”

Liever vijf minuten
De scheidsrechters regels halen de jongens uit de handleiding voor de 6 tegen 6 spelvorm, waarbij gebruik wordt gemaakt van een half veld. “Daarin staat bijvoorbeeld op hoeveel stappen de penaltystip dan mag worden bepaald. Deze regels weten we inmiddels wel uit ons hoofd.” Thomas maakt van de gelegenheid gebruik om aan te geven dat hij de twee minuten pauze tussen de spelkwartiertjes wel erg kort vindt. “Deze tijd wordt gebruikt voor bijvoorbeeld tactiek bespreking. Van mij mogen dat vijf minuten worden, dan heb je wat meer tijd!”

Geen omkoping
Uit hun houding blijkt dat deze jongens goed weten wat ze willen en waar ze voor staan. Ze hadden allebei een andere reden om scheidsrechter te willen worden. Dirk is bijvoorbeeld bezig met de lange termijn. “Het lijkt me gewoon leuk om later als je heel goed bent tussen de echte profs te fluiten. Ik denk dat je als scheidsrechter meer mogelijkheid hebt om carrière te maken, omdat die er op de hele wereld minder zijn dan voetballers. De kans dat er betere voetballers dan mij zijn is veel groter dan bij scheidsrechters! En ons laten omkopen door spelers als Messi of zo, dat gaat trouwens nooit gebeuren!””

Angst opzij zetten
Hoewel Thomas ook de ambitie heeft om profscheidsrechter te worden, ligt zijn reden tevens in het nu. “Ik vind het gewoon leuk om als vrijwilliger leiding te geven op het veld. Het geeft heel veel motivatie om tegen anderen te praten. Je helpt er de club mee en je kunt er zelf veel van leren.” Beiden noemen nog een belangrijke reden. “Met scheidsrechter zijn doe je goede ervaring op in het niet bang zijn om mensen aan te spreken. Dit helpt bijvoorbeeld als je dingen moet vragen op straat, of als je een presentatie moet geven!”

Waardering
Het is dus iedereen aan te raden om het scheidsrechterschap eens te proberen, vinden de drie. Huber:  ”Natuurlijk kan het soms best uitdagend zijn. Maar je hoeft echt geen topkennis te hebben om te beginnen, en clubs kunnen je goed begeleiden. Bovendien krijg je er veel plezier en waardering voor terug! Dit laatste bleek bijvoorbeeld uit het feit dat alle scheidsrechters aangekleed zijn door de Club van 100, waardoor we nu allemaal in hetzelfde felgele, onderscheidende tenue lopen!”