Hans zit bij de Formulierenbrigade: “Je maakt mensen echt blij”

Een paar jaar geleden werd Hans Zwinkels in winkelcentrum De Tuinen benaderd op een vrijwilligersbeurs van Vitis Welzijn. Of hij al vrijwilligerswerk deed en zo niet, of hij dat wel zou willen? Hans antwoordde dat ze hem maar moesten komen halen als het nodig was. Met als gevolg dat hij inmiddels alweer drie jaar deel uitmaakt van de zogenaamde Formulierenbrigade.

Iedere maandagochtend heeft Hans (78) op zijn werkplek in het gebouw van Patijnenburg twee afspraken staan met mensen, die zich betaalde hulp bij het invullen van hun formulieren niet kunnen permitteren. “Mensen die in de bijstand gaan of zitten, aanvragen voor bijvoorbeeld de Voedselbank of huurtoeslag, het is een breed pakket wat ik aan mijn tafel krijg”, aldus Hans. “Uit alle hoeken van de wereld komen ze naar me toe. Mensen uit bijvoorbeeld Irak, Armenië of Oekraïne, die in Nederland wonen en al dan niet de taal machtig zijn. Gelukkig kan ik dan communiceren via een vertaalprogramma of Engels met hen spreken.”

Afspraak voor belastingaangifte
Een jaarlijks tijdelijk onderdeel van zijn takenpakket is het invullen van de aangifte inkomstenbelasting voor niet-vermogende ouderen met AOW en een klein pensioen. Van maandag 17 tot en met donderdag 20 februari kunnen zij tussen 9 en 12 uur bellen of laten bellen met 0174-315049 voor het maken van een afspraak. Het invullen vindt dan plaats in maart en april op diverse locaties van Vitis Welzijn en bibliotheek Westland. 

Mensen blij maken 
Hans doet zijn vrijwilligerswerk met veel plezier. Er zijn weinig maandagen dat hij er niet is, en als afspraken worden afgezegd vindt hij dat “gewoon nog jammer”. “Je maakt mensen echt blij, bijvoorbeeld als ze door belastingaangiftes van voorbije jaren nog heel veel terugkrijgen. Voor de mensen die bij mij komen is dit echt heel veel geld. Dat maakt het zo leuk. En de dankbaarheid die je krijgt is soms met geen pen te beschrijven. Een mevrouw die leefde van een bijstandsuitkering bijvoorbeeld, kocht als dank een chocoladeletter voor me bij Kruidvat!” Toch ziet hij ook de schaduwzijde ervan aan zijn tafel. “Er is veel armoede. Sommigen hebben nog 2,70 euro op de bank als ze bij mij komen, en weten niet hoe ze rond moeten komen tot de dag dat hun uitkering wordt gestort. Er zijn ook mensen die in hun auto slapen. Dit zijn schrijnende gevallen, waar ik maar niet al te veel aan vraag, maar gewoon constateer dat ze er zijn.”

In gesprek gaan 
Toch probeert Hans vaak wel het gesprek aan te gaan met de mensen tegenover zich. “Ik kijk hen aan, stel een vraag en heb dan gauw genoeg in de gaten of ze daarop in willen gaan of niet. Maar veel  mensen vertellen graag hun verhaal, en laten me bijvoorbeeld ook foto’s zien. Soms ken ik hun levensgeschiedenis al voordat ik bij wijze van spreken weet waar ze voor komen. Vaak praat ik met alleenstaanden die iets ingrijpends hebben meegemaakt als een overlijden. Zij zijn blij dat ze dit dan even aan iemand kwijt kunnen. Het komt zelfs voor dat ze geen haast hebben om weg te gaan, maar om 12 uur moet ik wel stoppen omdat de werkplek dan weer door iemand anders wordt gebruikt.”

Goed met cijfers
Zo zit er dus ook een sociale kant aan het “nuchtere” cijferwerk dat Hans verricht. Hij is goed met cijfers, zijn hele leven al geweest. “Het is het enige dat ik kan”, lacht Hans. “In 1970 ben ik begonnen op het notariskantoor van Mr. Regnery, een aristocratische Fries. Daar heb ik heel veel geleerd. Ik heb daar bijvoorbeeld veel boedelscheidingen moeten doen en heb van de kennis die ik daardoor heb opgedaan nu nog profijt. Ondertussen was ik ook aan een avondopleiding voor Belastingconsulent begonnen. In 1973 ben ik gaan werken op een accountantskantoor in Delft, dat in 1987 ook kantoor ging houden in Naaldwijk. Hier ben ik tot mijn 65-ste blijven werken. Ik was één van de laatsten die op hun 65-ste nog met pensioen konden. Maar snakken naar mijn pensioen zoals sommigen dat doen  heb ik nooit gedaan. In al die veertig jaar heb ik geen dag met tegenzin gewerkt!”

Blijven doen
Met pensioen, maar dus nog lang niet achter de geraniums als het aan Hans ligt. “Daar heb ik geen tijd voor. Ik heb nog een hele gevulde week, waarin ik nog steeds in functie ben doordat ik nog een paar klanten heb waar ik al jaren wat voor doe. Ik wandel, tennis en ga naar de film en houd contacten. Mensen weten me te vinden. En ik wil dit vrijwilligerswerk blijven doen zolang ik kan. Ik vind het een hele nuttige invulling van de maandagochtend, waarop ik me goed voorbereid en het altijd weer verrassend vind wat er komt. Als ze me eerder aangehouden hadden, was ik er eerder mee begonnen!”