Frank kester

Frank is maatje van Lida die doof is: “Word er warm van als ze zegt hoe heerlijk het is buiten”

Vorig jaar meldde Frank Kester (30) zich bij Vitis Welzijn aan om maatje te worden. Bij de keuze wie hij zou kunnen gaan begeleiden, ging zijn gevoel meteen uit naar Lyda. Omdat zij doof is en op een andere manier communiceert, is zij niet generiek te noemen. En juist dat spreekt Frank aan. Voor het waarom moeten we terug naar zijn basisschooltijd, waar zijn pestverleden ligt. Waarna hij met vallen en opstaan een zoektocht naar zichzelf begon. En wat uiteindelijk resulteerde in de match met negentiger Lyda, met wie hij een mooie band heeft opgebouwd.

Een maatje van 30 jaar is sowieso geen gangbaar beeld, en de keuze voor het begeleiden van iemand met een leeftijd van in de 90 maakt dit er niet gangbaarder op,  zo beseft ook Frank. “Ik ben zelf ook een beetje een oude ziel”, verklaart hij. “Ik kan beter omgaan met oudere, dan met jonge mensen. Oude mensen hebben van die prachtige verhalen. Die glinstering in hun ogen als ze over vroeger vertellen, dat vind ik mooi. Ik voel me ook niet thuis in de moderne wereld, al kan ik er wel mijn weg in vinden. Maar dan wel zo analoog en simpel mogelijk. Zo zit in niet op social media, met uitzondering, sinds kort, van Instagram. De enige reden hiervoor is het delen van mijn vele reizen. En als ik een wandeling maak met Lyda, gaat mijn telefoon op stil.”

Niet alleen voor ander

Naar buiten gaan met Lyda, daar geniet Frank net zo hard van als zij zelf. “Het is niet alleen iets dat je voor een ander doet, maar je krijgt er zelf ook een goed gevoel voor terug. Ik hoor haar dan telkens zeggen hoe heerlijk het is. Daar word je toch gewoon warm van?” Tijdens de wandeling wordt er onderling niet veel gecommuniceerd. Maar onder het genot van een theetje daarna kletsen ze via een speciale app op de telefoon of tablet. “Wat ik zeg wordt dan voor Lyda zichtbaar op het scherm. Of ze typt zelf iets in waarop ik dan kan antwoorden. En ik moet zeggen: ze heeft haar bekkie nog wel bij zich!  Daarna ga ik weer aan het werk met een glimlach van oor tot oor. En als ik een keer niks urgents op de agenda heb staan stuur ik haar een appje met: “Heb je je jas al klaarliggen?”   

Een keer per week of twee weken gaan de twee genieten van de buitenlucht en zijn dan zo’n anderhalf uur samen. Frank haalt er op een bepaalde manier zijn rust uit, zo legt hij uit. “Ik haal al mijn rust van buitenaf, om een gat op te vullen. Ik weet dat die rust van binnenuit moet komen, maar de zoektocht daarnaar is voor mij lang en gecompliceerd.” 

Dit heeft alles te maken met de combinatie van extreme adhd, hoog sensitiviteit en hoogbegaafdheid waar Frank mee moet dealen en die hem weerhouden van met name rust in zijn hoofd. “Ik krijg doorlopend prikkels en die komen bij mij tien keer zo hard binnen. Ik ben constant bezig me kapot te analyseren. Toch heb ik wel steeds meer geleerd dat rust er wel inzit. Ik heb veel gebruik gemaakt van coaching, therapie en retraites. Daar haal je zeker dingen uit, maar ik moet daar wel veel moeite voor doen.”

Gepest

Ook heeft de heftige combinatie hem in zijn jeugd ongewild tot een “buitenbeentje” gemaakt.  “Vandaar dat ik resoneer met mensen die op de één of andere manier ook buiten het reguliere patroon vallen. Hierdoor is mijn keus om maatje van Lyda te worden te verklaren.” Op de bassischool werd hij jarenlang gepest. Dit ging op de middelbare school onverminderd door toen zijn voornaamste pestkop naar dezelfde school ging als hij. Als coping mechanisme zette hij zelfs in om vrienden te worden met zijn pester. “Maar hiermee  was ik natuurlijk alleen mezelf maar aan het verloochenen.” 

Frank is nu zover, dat hij een boek aan het schrijven is over zijn pestverleden. “De opbrengst hiervan gaat naar het doel om bij te dragen aan een pestvrije generatie.” Sowieso draagt het bij aan zijn streven de wereld een stukje beter te maken dan hij deze heeft aangetroffen. Zijn grote voorbeeld hierbij is zijn opa, Arnold “Nol” Vis, die een legende is in Kwintsheul. “Hij speelde jarenlang Sinterklaas en heeft veel betekend voor Quintus. Hij was een bijzonder mens, die genoot van de kleine dingen en niet veel te besteden had, maar er wel altijd voor een ander was. Ik geef ook niets om materiële zaken. Heb tachtig uur per week gewerkt in mijn bedrijf, zonder dat ik wist waarom precies. Ik weet nu eindelijk waar ik moet kijken in de zoektocht naar mezelf en leer nog steeds. Bijvoorbeeld door me bewust te worden van het onbewuste, hoe moeilijk soms ook.”