Hoe divers het vrijwilligerswerk dat iemand doet kan zijn, bewijst Wilma Reincke (61). Want als je wekelijks bewoners van de Rozenhof mee uit wandelen neemt, teammanager bent van het Nederlands Rolstoelhandbalteam, helpt bij Buurtrestaurant Bij Mekaar en open kerk geeft in de Adrianuskerk, dan ben je zeer uiteenlopend bezig. 

“Het zijn allemaal dingen die leuk zijn”, aldus de bezige bij, die na een arbeidzaam leven op de IT afdeling van Siemens sinds vorig jaar als pensionado door het leven gaat.  Wilma had zich geen flexibelere werkgever kunnen wensen om naast haar trainingen in softwarepakketten ook te doen wat ze graag deed. “Ik was bij het Nederlands Handbalverbond terechtgekomen en begeleidde daar op vrijwillige basis Jong Oranje en vanaf 2005 het Nederlands damesteam, na zelf jarenlang te hebben gehandbald en leidster en scheidsrechter te zijn geweest. Door knieblessures moest ik het actieve handbal laten voor wat het was, en nadat ik in 2013 was gestopt bij het nationale damesteam ben ik met mijn kapotte knieën gaan rolstoelhandballen. Een vriend van me was daar bondscoach en gaf aan een teammanager nodig te hebben. Die verbintenis ben ik toen aangegaan.  Ik heb in mijn tijd bij Jong Oranje en het Nederlands damesteam door toernooien en EK kwalificaties in het buitenland heel wat sporthallen en hotels in andere landen gezien. Bij Siemens mocht ik onbetaald verlof opnemen om dit te blijven doen. Als ik mijn planning maar op orde had. En uiteindelijk sneed het mes aan twee kanten, want door het internationale niveau van mijn handbalwerk werd mijn Engels ook geüpdatet, wat weer handig was voor mijn trainingen bij Siemens.”

Wandelen gaat echter nog prima met de knieën.

Begonnen bij Careyn Woerdblok, loopt Wilma nu iedere dinsdagochtend haar rondje met bewoners van de Rozenhof. “Bij Careyn wandelde ik 1 op 1 met mensen die kleinschalig woonden. Maar de meneer overleed en de mevrouw kwam haar bed niet meer uit. Toen ben ik met Aad Hendriks in contact gekomen, die het wekelijkse wandelen in de Rozenhof coördineert. Daar wandel ik nu met veel plezier met overwegend mensen in een rolstoel. We starten met de mensen die klaar zijn en wandelen dan ongeveer drie kwartier. Daarna is de tweede groep aan de beurt. Bij Careyn Woerdblok ga ik nu leren hoe te fietsen met een duo fiets. Daar heb ik ook veel zin in.”

Achter de kerkdeuren

Met Woerdblok maakte Wilma kennis in 2015, toen haar moeder met dementie daar ging wonen. “Voor die tijd was ik na het overlijden van mijn vader samen met mijn moeder suppoost in de Adrianuskerk. Eens in de tien weken op zaterdag van 14 tot 16 uur werd deze opengesteld voor belangstellenden in monumentale gebouwen, en om mensen in de gelegenheid te stellen een kaarsje aan te steken. We gaven bijvoorbeeld info over de bouw van de kerk en de betekenis van glas in lood ramen. We merken dat vooral ook jonge mensen met kinderen willen weten wat er achter zo’n kerkdeur is. Deze open kerk doe ik nog steeds, maar nu met een vriendin. Mijn moeder is op 93-jarige leeftijd overleden. Ze heeft een leuk leven gehad.”

Toen haar moeder in Woerdblok woonde, ging Wilma regelmatig met haar wandelen. “En spelletjes doen, want daar was ze gek op. Maar zij niet alleen, en daarom deed ik op de dinsdagavond met de mensen die daar nog goed toe in staat waren geheugenspelletjes. Op die manier kreeg je contact met mensen met dementie. Ook kwamen mensen met ons klaverjassen -dat deden we vroeger al als opa kwam- en dan zie je hoeveel plezier dat geeft.”

Lunchen Bij Mekaar

Een andere dankbare vrijwilligerstaak is haar inzet bij Buurtrestaurant Bij Mekaar in de pastorie van de katholieke kerk in Honselersdijk, waar ze helpt met administratie, uitserveren, mee eten en opruimen. Eens per maand wordt daar op vrijdag van 12 tot 14 uur een lunch verzorgd voor eenzame mensen. Dit concept van Vitis Welzijn is gestart in 2019 en biedt plaats aan maximaal twintig deelnemers. “Dit zijn veelal dezelfde gezichten, met een gemiddelde leeftijd van 75 plus. Er zijn erbij van 62 jaar, maar ook van 90. Onlangs werd een oud-deelneemster 100 jaar en hebben we haar een kaartje gestuurd. Ze kunnen voor 5,50,-  per keer gezellig eten en bijkletsen. 60 Cent daarvan dragen we af aan Vitis voor het concept, van de rest van het bedrag doen we boodschappen.”

Om toch iets meer tijd te hebben voor haar hobby golfen, maar vooral om in de ietwat saaie januarimaand voor een paar weken naar Spanje te gaan, stopt Wilma in juni met de begeleiding van het rolstoelhandbal. Samen met echtgenoot Jos, die dan klaar is met bezigheden voor Kom in de Kas, zal ze 2025 gaan aftrappen in een aangenaam klimaat. Voor zover dat al niet aanwezig was in vrijwilligersland.